Montebaco 2006 Vendima Seleccionada, 17/20

Montebaco Vendma Seleccionada 2006:100% Tempranillo czyli Tinto Fino. 15 miesięcy w beczkach.
.
Zapach wspaniały i ewoluujący w czasie. Nuty dymne, konfitury, box of cigars, kakao, czekolada, może trochę wanilii, ciemne owoce, skora, Piękne, piękne zapachowe tempranillo.
.
Kolor: bardzo ciemna czereśnia.
W ustach wytrawne, dymne i lekko przyprawowe, w gardle: dymne, suche i taninowe. Struktura bardzo dobra, ale nie naj, najlepsza. Malo geste.
.
Pite sierpień 2011.

Vallado Moscatel Galego 2011, 17/20

Kolor bardzo jasno słomkowy.
Pachnie pięknie, podobnie jak Soalheiro.
Usta: wesołe, odświeżające, świetna kwaskowatość.
Kwiaty i cytryna. Agrest.

Azinhaga de Ouro Reserva 2012, 16/20

Wino z Lidla. Cena 2,5 Euro. Genialne, za taką cenę. Dobra struktura, owocowo-waniliowe. Mocne nuty drzewa, kolor ciemny granat, taniny dobrze dobrane. Długie.

Bom Karácter Reserva 2010, 16/20

Próbowane: Styczeń 2012. Kapitalny cytat Pascala na butelce i korku "Os bebedores de Agua tem mau caracter". Zachód nad mostem, duzo światła, piątek, Do kurczaka z warzywami, i endywia.
.
Kolor: Ciemno czerwony i nuty fioletu.
.
Zapach: Żywy, morski, ananasowy i troszkę cytrynowy.
.
W smaku: Bardzo, bardzo eleganckie, ananas, jabłko. Kwaskowatość zostaje na języku a w gardle owoce. Lepkie i nie wodniste. Świetne, mało wytrawne, słodkawe. 
.
Cena: 8 euro.

Quinta dos Aciprestes 2001 i 2008, 17/20

Rocznik 2009: Kolor typowy dla Douro. Genialna relacja cena - jakość.
Zapach bardzo dobry: skondensowane owoce plus wędzonka i dużo porzeczek.
Usta bardzo dobre: śliwka, porzeczka, deska, tosty, dżem. Struktura doskonała, dużo przypraw słodkich, ale głównie w ustach a nie w gardle. Zrównoważone, okrągłe w ustach. Żadnej agresywności. Niezbyt długie. Cena 6 EUR (oto jak dobre wina podwyższają cenę z 2001 do 2009 100%).

Rocznik 2001: Quinta dos Aciprestes to nasz "przebój", doskonała relacja cena/jakość, tutaj pita z równie ulubionym serem z Azorow São Jorge - 3 EUR.

Cabeça do Burro Colheta Seleccionada 2002 i 2007, 16/20

Bardzo przyjemne czerwone tinto, 7 Euro, próbowane kilka razy, ostatnio w czerwcu 2006 roku do łososia nadziewanego serem.

Dobre, ale nie tak jak roczniki poprzednie. Cena 7,5 Euro.

Valle Pradinhos 2000 i 2007, 16/20

Coz Valle Pradinhos straciło na jakości. Do dziś pamiętam ten słynny 1999 rocznik i to tino o wyśmienitym smaku. Dzis straciło na jakości, choć nadal do porządne wino, ponadprzeciętne.
Kwiecień 2012.
Kolor: Ciemno kasztanowo-czerwone.
Zapach: Stary Kościół ( deski ), wędzonka, humus.
Smak: Mocno wytrawne. Ostre w ustach i mocno taninowe. Potrzebuje ciężkiego posiłku.

9 Euro, zwycięzca Wine Magazine 2000 Selection, pite w styczniu 2004. Zdecydowanie wino na duże TAK. 

Passadouro 2006, 17/20

Kolor: Ruby z nutami fioletu.
Zapach: bardzo aromatyczne, owoce.
Gardło: fantastyczne, długie.
Usta: Nuty czekolady, tytoniu, kawy. Moc przypraw.

Quinta do Portal Colheita 2005 i Quinta do Portal Touriga National 2003 , 17/20

Czerwone Douro o znakomitym smaku, kolorze mocno czerwonym wpadającym w fiolet. Cena 5 euro. Kupione u producenta w maju 2009, pite grudzień 2009.




Monokaszta z Touriga National z 2003 roku. Wyśmienite wino. Kolor, smak, bukiet - wszytsko na świetnym poziomie.
Marzec 2010. Cena 20 euro. 

Degustacja: Txakoli, różne dni lipca 2016. Miejsce: kraj Basków.

Przez kilka dni lica 2016 roku wędrowaliśmy od baru do baru na starówce w San Sebastian degustując różne Txakoli.  Jeździliśmy też po winnicach. Nakupiliśmy sporo butelek do domu (II część - domowa degustacja Txakoli - w następnych postach). To było nasze drugie w życiu (pierwszy raz w 2912 roku) kilkudniowe testowanie Txakoli w kraju Basków.

Jakie jest Txakoli dla nas? To coś pomiędzy portugalskim Vinho Verde a "dojrzałymi" białymi winami. Jest bardzo lekko gazowane (choć w niektórych winach jest to praktycznie niewyczuwalne), musi być pite bardzo zimne, w niektórych barach podaje się je w szklankach (co nam się nie podobało, w szklankach zwyczajowo w kraju Basków podaje się cydr), musi być pite do posiłku (idealnym zestawieniem są pintxos, czyli baskijskie tapas), w ustach jest to wino "kruche" (chociaż angielskie określenie "crisp" jest bardziej celne) czyli jakby pęka na języku co wywołuje fajne uczucie, jest mało kwaskowe i świetnie się je pije, w smaku dominują elementy cytrynowe, metaliczne, mineralne, w ustach jest to wino przyjemnie, łatwe w piciu, dość gęste, o dobrej strukturze i dość długie jak na świeże wino. Ogólna ocena 15/20.

Wina znad samego morza są bardziej mineralne i cytrynowe (te z winnic w okolicach miasteczka Gipuzkoa, poparzcie na nasze zdjęcia jak pięknie położone są winnice), wina z głębi lądu (region Alava) mają już pewne nuty owocowe i kolor bardziej żółty. Jest to wino lekkie i IMHO nie powinno być pite bez posiłku. Txakoli pije się jako wino świeże z bieżącego lub poprzedniego roku. Produkcja jest niewielka, więc 90% win zostaje w kraju Basków. Głównym rodzajem winogron jest Hondarribi Zuri (Zuri znaczy biały).

Nadmorskie winnice w okolicach miasteczka Gipuzkoa.

Degustowaliśmy wina raczej tańsze, z przedziału cenowego do 10 EUR (te droższe zakupiliśmy do domu). Wszystkie wina były dość podobne w smaku, zapachu i ogólnym odbiorze (patrz wyżej).

Quinta dos Quatro Ventos 2000 i 2007, 17/20

Rocznik 2007. Od producenta Bacalhoa, tym razem z Douro, to czerwone wino ma genialną cenę: 10 Euro.

Zakupione na Quinta Bombarral. Sierpień 2012.
Zapach: dym i skóra, mocne taniny, kolor czerwony matowy, przygaszony.
Usta: jeżyny i masa przypraw, gałka muszkatołowa. Lekka słodycz. Kadzidło, tosta, kompot.
Długie. gardło świetne.


Rocznik 2000. Fantastyczne, rocznik 1999 oceniony został na 92 punkty wedlug The Wine Spectator.

Monte Bravo 1999 Colheta Seleccionada, 17/20

11 Euro, wspaniałe wino nowego producenta. Monocasta.

Grandes Quintas Colheita 2008, 17/20

Marzec 2011. Wino dobrze się przechowuje na drugi dzień.  Z winogron typowych dla Douro z dodatkiem Alicante Bouschet. Ma przyszłość. Cena 6 euro.
Drugi raz w marcu 2012. Kompot śliwkowy z dżemem, cynamon, pieprzowe, skomplikowane, można o tym winie mówić długo.