Francuskie Bastide Miraflors 2015, 15/20

Kupaż Grenache (30%) i Syrah (70%). 

Wielu w Internecie nad tym winem się zachwyca, krytyk czasopisma The Wine Advocate pisze, że to top czerwonych z Langwedocji.

Nos: ładnie, stonowanie owocowo, delikatnie

Usta: elegancko, delikatnie, trochę bez wyrazu.

Średnio długie.  

Cena 15 EUR.

Fonte Do Ouro 2014, 15/20

Restauracja Cantinho dos Cais, Sao Bras.

Serce Portugalii, Dão region referencyjny dla Touriga National.

Kolor: ruby.

Nos: owocowy, alkoholowy,

Usta: choć nie jestem fanem Touriga, w tym przypadku jej kwaskowatość i pewna kwaśność została ładnie zneutralizowana dodanymi  winogronami Jaen, Alfrocheiro. 

Krótkie.

Porządne portugalskie białe z Douro (15/20) w uczciwej cenie (2.2 EUR).

Nos: proste owoce plus mini-warzywa.

Usta: owocowe, leciutko tostowe, bez żadnych nieprzyjemnych nut, dobra gęstość, krótkie.

Poniedziałek lunch w domu. Za oknem przyjemne 25ºC.

Poniedziałkowy pojedynek Tempranillo z Touriga Nacional

Via Cenit 2014, 15/20

Hiszpan z regionu Zamorra.

Nieco za ciężkie, mocno skoncentrowane owoce. Za drogie.

Do Creamed Sausage with bell peppers and mushrooms.

Adega Redondo Touriga Nacional 2012, 16/20

Lekko ponad-przeciętne, mało wytrawne, śliwka i przyprawy. Długie, stonowane taniny, dobra kwaskowatość.

Niedziela i poniedziałek wieczór do confit de canard z ziemniakami "a murro".

15

Pinha 2013, 15/20

Uff....już po dwutygodniowym winnym "odwyku" (dwutygodniowa wyprawa do Chin, gdzie jedynym spróbowanym winem było białe chińskie wytrawne na pokładzie samolotu Guilin / Pekin ohydne białe).

Wracamy na szczęście na półwysep iberyjski i zaczynamy dość słabo.

To pierwsze białe od tego producenta, którego znamy z wielu fajnych czerwonych. Nazwa pochodzi od otaczających winoroślą lasów piniowych, które nadają podobno (i to się wg. mnie zgadza / lasy dodają bardzo charakterystyczne nuty smakowe).

Nos: słaby, rozczarowujący.

Usta: wino się zmienia: na początku mocno wytrawne i trawiaste, potem wchodzi Malvasia z nutami owoców tropikalnych, nieco gorzkie. Dalej mocno wytrawne i właśnie drzewiasto/piniowe.

Plusik za całość, ale ogólnie na granicy pijalności.

Piątkowy lunch w domu do serów hiszpańskiego Navas Grande Reserva i włoskiego mocnego i śmierdzącego Quertirolo Lombardo.

Za półtora Euro w Portugalii można dobrze....Importante Escolha 2015, 15/20

Za półtora Euro w Portugalii można bardzo dobrze czyli Importante Escolha 2015, 15/20

Importante Escolha 2015

Wino czerwone w cenie butelki 1,5 EUR.

Skład nieznany, 14%.

Winogrona z doliny Valpassos, butelkowane lokalnie w Paredes. Wino lokalne, niedostępne poza regionem.

Próbowane dzisiaj na lunch w Churrasqueria Portuguesa w Penafiel pod Porto.

To wino jest z serii zatytułowanej: dlaczego kochamy Portugalię.

Kolor: bardzo, bardzo ciemny, czerwono-ziemnisty.

Zapach: OK bez szaleństwa.

Smak: owoce, wino młode, do picia teraz, w tle fajne delikatne nuty beczki i przypraw.

Albariño Marieta 2015, 15/20

Mało smaku, przeciętne, bardzo przeciętne wino - półsłodkie? producent wielka korporacja hiszpańska Bodegas Martin Codax.

Zamówione w naszej ulubionym sklepie wysyłkowym hiszpańskich win Bodeboca 7,5 EUR.

Czwartkowy wieczór do makaronów Orecchiette przywiezionych z ostatniej wyprawy do Włoch.

Colossal Reserva 2014, 15/20.

Zakupione wczoraj w naszej Biedronce (czyli Pingo Doce) za 2,5 EUR (promocja, cena normalna 4.5 EUR).

Kolor: bardzo ciemno czerwone.

Nos: dużo przypraw i intensywne owoce.

Usta: fajnie mocno wytrawne ale jednocześnie nuty tostowe, chlebowe.

Mi smakowało bardzo, Agnieszce nie za bardzo :)

Producent Casa Santos Lima znany z wielu dobrych białych win w przyzwoitych cenach.

Quinta de Porrais 2013, 15/20, czyli "zgaszony" Moscatel Galego.

Winogrona Moscatel Galego przyzwyczaiły nas do erupcji zapachów przy winach jednocześnie win bardzo konsumpcyjnych (link). To potencjał do ulokowania się w grupie najlepszych białych win portugalskich.

Niestety Porrais miało kompletnie "zgaszone" nuty kwiatowe i owocowe i .....zostało niewiele. W ustach dobra struktura, wino białe "mięsiste" i dość gęste. Jako wino do posiłku OK. Podawać bardzo zimne.

Pite u nas w domu, kolacja wielkoczwartkowa. Na podwórku gorący wieczór.

Quinta do Rol, Pinto Gris, czyli portugalski a nowozelandzki Pinot Gris, 2012, 15/20

Nos: prawie nie ma

Usta: dobre wino gastronomiczne (w przeciwieństwie do nowozelandzkich, które wydawały się nam być znacznie bardziej owocowe i kwiatkowe), dobra kwaskowatość choć mdła i jakże różna od vinho verde, nieco trawy, łagodne, zgaszone owoce, mało minerałów. na końcu lekko nieprzyjemne i kwaśno.

Czwartek, lunch u nas w domu. Cena 7 EUR. Wino bardzo nietypowe w PT i dalekie od  mainstreamu.

Czwartkowy wiosenny lunch w Cabeçeiras do Basto i lokalne białe: Casa da Soutosa 2015, 15/20.

Jestem w pracy, więc próbuje dwa białe wina w barze & restauracji Casa Américo. Bardzo, bardzo typowy lunch (port. almoço) w środku tygodnia. Wiosna już w powietrzu, sami lokalsi. Dwa białe od lokalnego producenta (właściciela tejże restauracji).

Wina proste, poprawne, mało wytrawne, o przyjemnym kolorze, cena 1.99 EUR za butelkę. Tak się pija i jada w portugalskim interiorze.

Do kurczaka z ziemniakami i sałatki.

Bez spróbowania tego wina, nie znasz Portugalii. A Touriga vai Nua czyli golizna w Touriga Nacional 2015, 15/20.

Oto "prawdziwa" Touriga Nacional, winogrono, które jeszcze niedawno kilku entuzjastów próbowało wywindować na najważniejsze winogrono Portugalii, przysłowiową banderę narodu. Na szczęście im się to nie udało.
Oto Touriga Nacional bez kontaktu z beczką. 3 miesiące w inoxowych zbiornikach.
200 numerowanych butelek, genialny enolog António Meçanita.

To wino jest dydaktyczne, unikatowe, tak smakuje oryginalnie tem gatunek winogron. Każdy pretendujący do znania portugalskich win musi to spróbować.

Zapach:
ostry, zaczepny, nieco chemiczny i wiśniowy kompot z warzywami.

Usta:
w ustach gorzej, słabe owoce, nie jest w stanie konkurować z najprostszym hiszpańskim Tempranillo.

Cena:
26 euro.

Kolor:
kolor ciemny z domieszką fioletu.

Do:
wspaniałego azorskiego steka, restauracja Alcides.

Tapada de Coelheiros 2014, 15/20

Białe Tapada de Coelheiros z 2014 roku. Próbowane styczeń 2017 roku. Do deski serów. Cena niecałe 5 EUR.

Nos: stłumione nuty owocowe, nieco nieprzyjemne. Usta: dobra struktura, dobra kwaskowatość, za ciężkie w odbiorze. Długie.

Ciconia Reserva 2014, 15/20. Oj bardzo przeciętnie.

Złapałem się oczywiście na atrakcyjną cenę tego wina (4 EUR) i na fakt, że był to wtorek, a cóż oczekiwać od wtorku, kiedy do końca pracującego tygodnia zostały jeszcze dwa dni.

Wielu producentów win w PT przykleja na butelki znaczki medali zdobytych w różnych konkursach. Z natury rzeczy w 99% są to konkursy odbywające się na północy Europy. Z własnego doświadczenia mogę stwierdzić, że w 99% przypadków takie wyróżnione wina są po prostu  bardzo kiepskie. Tak było i w tym przypadku.

Trochę owoców, trochę zapachu dżemu, kompotu, trochę przypraw - nuda.

Wino było wybitnie wtorkowe, do zapijania sera.

W większości (po 2 kieliszkach) wylane do zlewu.

PS. 90 punktów wg. Wine Enthusiast.

Montes Claros Reserva 2012, 15/20

Pomimo nazwy rezerwa i pomimo, że wino jest drogie (7 EUR), niestety rzeczywistość okazała się przeciętna.

Wino owocowe, przeciętne, krótkie. Bardzo "czysty" niezmącony kolor czerwieni.

Dodane w ostatnich latach Touriga N. tylko zaszkodziło temu winu.

Środa, początek stycznia, do kolacji z caponem.

Cabriz Reserva 2012, 15/20.

Zachęcony jednym z ostatnich zestawień 100 top Wine Spectator, gdzie nagle to wino (jako jedno z 3 portugalskich win w całej klasyfikacji) znalazło się w top 100 z oceną 91 punktów, sięgnąłem po butelkę do wieczornego posiłku wczoraj.

Jakże muszą się różnić się podniebienia portugalskich blogerów (na czele z moim ukochanym Piotrkiem Karaluchem, który ocenił to wino w końcu sierpnia tego roku) czy dziennikarzy winnych w Revista dos Vinhos od podniebień amerykańskich (oceniający te wino to Kim Marcus)!

Dla nas to wino było przeciętne, właśnie wtorkowe. Brzydki zgaszony kolor, matowe, lekko brunatne, smak przeciętny / na pewno nie jest to wino eleganckie.

Ogórkowe Receitas 2016, 15/20.

Monocasta z winogron Alvarinho z regionu Minho.

Wino było bardzo mało gazujące, o prawidłowym zapachu owocowo/morskim i smaku OK. Szczep Alvarinho dodał minimalnie charakteru. Doskonale komponowało się w rybą.

Największą przyjemność jednak wino sprawiło w kontakcie z oliwą (producent Oliveira da Serra). Kocham oliwę, z Agnieszką wielokrotnie degustujemy różne oliwy, a ja nawet prawie oliwę pijam.

Otóż w ustach wydobyły się super nuty ogórkowe. Bardzo to polubiłem.

Piątek późny wieczór. Restauracja Mercado de Peixe (jedna z najlepszych rybnych restauracji w okolicy). Do grillowanej ryby Robalo o białym, bardzo delikatnym mięsie.

Wino za drogie jak na prezentowaną jakość (w restauracji 18 EUR).

x

Vidigueira Premium 2015, 15/20

Can 3 EUR. Wino poprawne, najpierw owocowe, potem trochę się otwiera z delikatnymi nutami wanilii i deseczek. Najbardziej chyba typowy zestaw winogron dla Alentejo: Trincadeira, Syrah i Alicante Bouschet.

Listopad, za oknem wichura i deszcz prosto znad Atlantyku.
Wino dobrze poradziło sobie z naszą kolacją: zwijane filety z makreli (ręcznie i mozolnie wybierane przeze mnie ości) nadziewane cebulą, pietruszką i bułką tartą i owinięte w pancetta.

Reguengos Garrafeira dos Sócios 2012, 15/20

Środowy wieczór, do kolacji. Mi smakowało, ale A. nie przypadło do gustu. Cena mocno wyśrubowana 13 EUR.

Kolor intensywnie granatowy,  pachnie słabo, troszkę przypraw, ale bardzo wytrawne, deska zgubiona, owoce nie istnieją, przeciętne. Krótkie.

Rola Douro 2014, 15/20

Stosunkowo nowy producent Ana Rola Quinta de Remostias niedaleko Régua i Santa Marta de Penaguião, nowe pomysły nad Douro.

Wino w cenie 7-8 EUR (zdecydowanie za drogie). Poprawne, owocowe, zapach śliwki, troszkę nut deskowych, kolor rasowego Douro. W ustach dość przyjemne, zrównoważone, mało owocowe, ale też mało beczkowe, nieco za ciężkie. Przeciętne. Trzy winogrona Touriga Nacional, Touriga Franca, Tinta Roriz i Tinta Cão. Wtorkowy wieczór do deski serów z Alentejo.

PS. Piękna butelka w nietypowym bardzo wyróżniającym się kształcie, bardziej przypominającym butelki po oliwie.